Weer thuis

Afgelopen donderdagavond zijn we weer geland op Schiphol na een goede rustige vlucht.

Ik besef dat ik (te) weinig heb geschreven over de reis en het land, maar ik had er echt te weinig tijd voor helaas. Thuis gekomen moest ik ook even e.e.a. laten bezinken. We hebben veel gezien en lang gehobbeld over hele, hele slechte wegen. Ik weet niet of alle foto's geplaatst zijn en hie de kwaliteit is. Ik zal komende tijd foto's posten op Facebook en/of instagram, want over mijn fotografieskills ben ik tevreden.Met name dieren en mensen heb ik kunnen fotograferen.

De natuur is echt heel mooi in Madagascar, van bijna onbegroeide rotspartijen, naar rijstvelden en dan weer een jungle van regenwouden en dat op een afstand van een paar honderd kilometer. Het land is enorm groot en maar een klein gedeelte gezien, en we hebben helaas niet de gewassen mogen bewonderen waar het land om bekend staat, vanille.

Ik heb al gemeld dat het land enorme armoede heeft. Volgens mij zijn er weinig hulporganisaties actief in het land. Maar wat een lieve mensen wonen er. Wij hadden veel bekijks en bij elke stop stonden er wel mensen, die wat wilden verkopen of iets van ons wilden krijgen. Dat lukt natuurlijk niet. Maar ze waren nooit boos en wij voelden ons altijd veilig. En als we weg gingen, zwaaiden ze ons altijd vriendelijk uit. Ook onderweg bleven we zwaaien en werd er lachend terug gezwaaid. Zij voelden zich gezien door ons. Wij mochten de mensen ook geregeld fotograferen en dan stopten we wel wat geld toe of kochten wat bij ze. Maar het meest leuke vonden ze toch wel, dat ze de foto's mochten zien. Dikke pret was het. Op sommige plaatsen speelden we met de kinderen, even afleiden (samen dansen) en dan maar fotos schieten en daarna laten zien. Vonden ze fantastisch. Ik vermoed dat ze zichzelf niet vaak zien.

Wij mochten een keer de binnenkant van een huis bewonderen. Zo trots dat ze waren op hun huis. Hun keuken was op de zolder. Hun fornuis was een open houtvuur. Je moet er niet aan denken als dat mis gaat met zoveel bewoners in het huis. Bij dit dorpje was een smederij. Hier werden scheppen gemaakt. Door het ijzer in het vuur te houden en 3 man stonden er daarna op te slaan om het in vorm te krijgen. Gespierde mannen, dat wel. Maar hoe anders is het in de westerse wereld. Als je een zwaar beroep hebt, dan is dat het wel. Als ik aan Madagascar terug denk, dan ruik ik houtvuur, overal en nergens. Ze hebben buiten wat steden ook niets anders om op te koken en het is handel.

De meeste huizen zijn ongeveer zo groot als mijn schuur en zijn van hout en heel soms van steen. Sanitaire voorzieningen kennen ze niet in de huizen. Onderweg wel bij benzinestations wel. Er waren redelijk schone toiletten hoor, maar de meeste waren.... brrrrr....

De mensen worden rond de 55 jaar oud. Ik heb een vrouw kunnen portretteren, als je haar ziet, lijkt ze wel 80. Maar dat zal ze niet zijn geweest. Bizar dat ik al ouder ben, dan dat zij waarschijnlijk worden.

Wij hebben veel lemuren kunnen fotograferen.  Nooit gehoord van deze benaming, maar dit is een verzamelnaam voor half-apen. O.a. maki's zijn een soort. Wij hebben soorten gezien, die over een paar jaar uitgestorven zullen zijn. Er was bijvoorbeeld nog maar 1 vrouwtje op een bepaalde plek. Op een andere plek waren er van hetzelfde soort ook nog een paar over, maar het is niet gelukt om ze bij elkaar te zetten. Zonde, want de populatie is wel uniek in de wereld.

Het soort wat het meeste indruk heeft gemaakt is toch wel de indri-indri, vanwege het geluid wat ze voort brengen. Ik zal een filmpje op fb zetten eerdaags. De 1e maandag van de maand zal ik altijd aan ze denken. Tevens hebben we kikkers, kameleons, gekko's en nog tientallen andere dieren gezien en soms op de foto gezet. De een was qua fotograferen wat fanatieker dan ik.

Ongetwijfeld vergeet ik dingen te vertellen, maar dat is wat het is en kan ik nog eens bij het tegenkomen vertellen.

Conclusie is dat ik een zeer inspannende reis heb gehad, waar ik - na het een paar dagen heb laten bezinken - met plezier op terug kijk.  Helaas ben ik 1x flink gevallen op mijn herstellende elleboog met een blauwe plek tot gevolg. Komende week mag ik op controle en hopelijk is er geen schade toegebracht.

Dank jullie voor het lezen en reacties. Hopelijk komt mijn volgende verslag uit Namibie/Botswana, want dat blijft toch wel mijn favoriete landen.